Nederlands    English
One step / Worn out material

Fret Januari 2011

Woost en The Van Jets kunnen er wat van

De bands hebben lootjes getrokken voor de volgorde van het programma vanavond. Woost heeft nummer één getrokken en mag dus starten met de co-headlineshow in Merleyn. Dat de heren van Woost al acht jaar bezig zijn, is tijdens het eerste nummer Telescopia al goed te horen. De muzikanten zijn op elkaar ingespeeld en laten meteen horen dat ze alle vier kunnen zingen. Het koortje aan het eind van het openingsnummer is perfect in harmonie. De muziek van Woost doet een beetje denken aan het Vlaamse Novastar, landgenoten van de tweede band van vanavond. Het is druk in Merleyn, Woost blijkt in Nijmegen erg populair. Een van de gitaristen van Woost woont in Nijmegen en hij is vast blij met de Nimweegse opkomst.

De set klinkt uitermate strak, misschien zelfs iets te strak en gelikt. Woost staat zijn mannetje, maar na vijf eenheidskoortjes en de snikkende stem van leadzanger Koen-Willem Toering gaat het een beetje vervelen. Het mag allemaal wel wat spannender. Gelukkig klinkt, als de ogen half stok gaan, een groovende rockriff die weer wat leven in de brouwerij brengt. Woost houdt de aandacht er net bij. Het viertal speelt naast eigen nummers ook een cover van Smashing Pumpkins. Helaas heeft het overgrote deel van de zaal nog nooit van de jaren negentigband van Billy Corgan gehoord. Als de band het themalied van hun 6 Minutes South tour speelt, wordt de hunkering naar de tweede act van vanavond sterker.

Die tweede band, The Van Jets, komt uit het Vlaamse Gent en Oostende. De obscure sound die de zaal ingespeeld wordt, past bij hun dorp van afkomst. De band weet de donkere britpopvibe van bands als Franz Ferdinand en Arctic Monkeys over te brengen. Hoewel dergelijke bands het podium vaak in een houthakkersblousje en een kapotte spijkerbroek beklimmen, pakken The Van Jets het heel anders aan. Met een ruige uitstraling, waarbij ze een 80’s glamrock make-upje niet schuwen, brengen de Belgen hetzelfde obscure gevoel over als de muziek die ze maken. De rock rollt prima vanavond, de band is in vorm.

Ook al is een deel van het publiek spoorloos verdwenen, er is nog genoeg volk dat kan genieten van de powerindie. Net als over Woost kan over deze muzikanten vermeld worden dat ze behoorlijk strak spelen, maar dat er wel wat meer uit gehaald mag worden. Een lekker modulatietje hier, een spannend drumelementje daar, dat zou de muziek goed doen en wat meer excitement brengen.

Er moet gezegd worden dat het muzikale aanbod vanavond uitermate goed is, maar… Als je goed bent, wordt er vanzelfsprekend ook meer van je verwacht!

“Het is wat met de politiek hè?”

Het project Onder Invloed doet eindelijk ook Zwolle aan. Diverse artiesten spelen nummers van muzikanten waar ze door beïnvloed zijn. Een eigen draai geven aan klassiekers, gaat het de muzikanten van vanavond lukken of gaan ze hopeloos ten onder?

Drie goede bands voor een klein prijsje: dat klinkt als een avond die vooraf al niet meer kan mislukken. Toch is de Hedon niet extreem vol druk deze vrijdag. En dat terwijl de eerste band, het schotse The Starlets, met gemak de hele zaal had kunnen uitverkopen…

De opening van Onder Invloed is een topper. The Starlets uit Schotland komt zo vrolijk op het podium lopen, dat de zaal meteen geboeid is. De zanger weet iedereen direct muisstil te krijgen, als hij Nederlands begint te praten.
Ook de muziek weet te boeien, folkmuziek die soms doet denken aan de Schotse hooglanden waar de heren vandaan komen, maar net zo vaak aan Russische feestjes vol wodka en snelle benen. En met het nummer ‘Cities of the Netherlands’ weten ze zelfs ons kleine kikkerlandje nog ‘folk’ te maken.
Alamo Race Track begint de show met een verontschuldiging: “Sorry dat ik zo vaak naar beneden kijk, daar staat de tekst.” Het publiek lacht, maar al snel blijkt dat de zanger inderdaad niet naar het publiek kijkt. Onervarenheid is het zeker niet, de band speelt al jaren voor een groot publiek en hun muziek wordt overal goed ontvangen. Er valt dan ook niets te klagen over de muziek, de covers zijn scherp en goed, maar brengt weinig nieuws en vermaak. Om de aandacht van het publiek tijdens een onverwachte break te behouden maakt de zanger een grappige opmerking: “Het is wat met de politiek hè?” Toch weet Alamo Race Track net voor het einde nog wat mensen te overtuigen van hun muzikaliteit tijdens een akoestisch en à capella nummer, waar ze allemaal keurig op een rijtje bij één microfoon plaatsnemen.

Woost gooit het over een andere boeg, zij maken het publiek meteen wakker met stoere rocknummers. Woost brengt een ode aan de band Sparklehorse door een groot aantal van hun nummers te spelen, zoals een flinke versie van het nummer ‘Rainmaker’. Ook halen ze een ijzersterke cover van Bjork’s ‘Army of Me’ uit de kast, waardoor het publiek hun enthousiasme niet meer onder stoelen en banken steekt en minutenlang applaus ten gehore brengt. Als Woost zich waagt aan een aantal ballades is de vlam uit het spel, maar wanneer er weer uptempo nummers komen, stijgen ze weer naar hoge niveaus.

Woost crosst zes minuten zuidwaarts voor prachtconcert

Zou 2010 met een optreden in De Wereld Draait Door en veel andere positieve media-aandacht dan eindelijk de boeken in gaan als het jaar van Woost? Het nieuwe liedmateriaal is er in ieder geval zeker krachtig genoeg voor, zo bewees de band afgelopen zaterdag ten overvloede in de Kleine Zaal van 013.

THE VAN JETS
Voordat de grote jongens van eigen bodem het podium bezetten, mag het Vlaamse vrolijke viertal The Van Jets nog even laten zien hoe je een feestje bouwt. De aan Iggy Pop, Lou Reed en David Bowie herinnerende androgyne uitstraling van de zanger/gitarist wordt muzikaal gecompleteerd door een vooral aan eerstgenoemde refererende rauwe en directe rockaanval, die bovendien onmiskenbaar de invloed van hedendaagse Britse indiebands heeft ondergaan. Het resulteert in een set vol pakkende en energieke nummers, die zowaar voor enige beroering zorgen in het doorgaans toch behoorlijk gereserveerde publiek van verantwoorde popliefhebbers. Aan de podiumpresentatie zal het dan ook niet liggen, met een strakke lichtshow waarin de nadruk ligt op zwart/wit en een enthousiaste frontman die uiteindelijk te midden van het publiek losgaat op zijn instrument. Een door trommels gedomineerde finale beëindigt deze uitgelaten performance op een passende noot.

WOOST
Het contrast met de hoofdact van de avond is wat dat betreft groot, want hoewel je beide bands in brede zin indierock kunt noemen, is de sfeer waarin Woost opereert eerder reflectief en naar binnen gekeerd dan extravert, met de emotionele zang van Koen-Willem Toering en de goed doorwrochte opbouw van composities als grootste troeven. Het van het nieuwe album geplukte ‘Can I Watch You Change’ zet in dat opzicht meteen de toon, zij het dat de daaropvolgende nummers ‘Teleskopia’ en ‘Trivia’ zeker ook hun harder rockende momenten hebben. ‘Speak’ ademt dan weer een kenmerkend melancholische atmosfeer, waarbij de aan indieheld Mark Linkous (die eerder dit jaar zelfmoord pleegde) opgedragen Sparklehorse cover ‘Spirit Ditch’ prima aansluit.

Na het vier jaar terug tijdens een interne bandcrisis geschreven ‘Something Beautiful’, dat zijn naam overigens alle eer aandoet, is het tijd voor het titellied van het nieuwe album. Zoals veel stukken op die plaat handelt ook ‘Six Minutes South’ over een relatie, nota bene met een meisje dat in Tilburg woonde of woont, die na Toerings vertrek naar Utrecht spaak is gelopen (dat je van daaruit in zes minuten naar Tilly kunt gassen is natuurlijk een tikje irreëel, maar de zes harmonieert wel mooi met ritme en maatsoort van het lied). In een rechtvaardige wereld zou dit nummer met zijn ijzersterke opbouw (die vanavond trouwens opzettelijk net even anders wordt uitgevoerd dan op schijf) en onweerstaanbare melodie een grote hit moeten worden.

‘Not For Now’ en oudje ‘Alcohol’ rocken vervolgens op een respectievelijk opgewekte en verbeten manier, waarna het epische en bespiegelende ‘Easier’ de reguliere set afsluit. Met het kalme, maar maat- en instrumenttechnisch ongebruikelijke ‘Unforgiven’ (waarop Gijs Coolen de gitaar even verruilt voor de mandoline) en het van (zelf)spot vervulde ‘Hard To Live With’ komt deze bijeenkomst dan definitief tot een einde.

Tot zover de trivia. Kern van de zaak is dat Woost zich met dit optreden wederom meester van het intelligente rocklied betoont en het van harte te hopen is dat men zich dat in Nederland (en daarbuiten) ook steeds meer gaat realiseren. Meer Woost in de ether is immers zeer bevorderlijk voor de levensvreugde.

Wegdromen bij de melancholische klanken van Woost

CONCERT
Woost, Barbarossa Ruïne, vrijdag 23 juli

MUZIEK
Rock/alternative en pop

PLUS
Het optreden heeft duidelijk een kop en een staart, dat geldt trouwens ook voor bijna al hun nummers en die opbouw van de show is prettig. De nummers worden strak en perfect gespeeld, maar lijken met al het gemak van de wereld te worden neergezet. De heren staan er ontspannen bij en maken tussen de nummers door tijd om even een praatje te maken en het publiek erbij te betrekken. Voor Woost voelt dit optreden als een huiskamerconcert en voor het publiek geldt hetzelfde. Door de knusse en prachtige locatie, de zeer goede sfeer, de prachtig melancholische nummers met warme en zuivere samenzang en de verassende ritmes, voelt het net alsof je de band voor je alleen hebt. Genieten is dan ook het enige wat je kunt doen.

MIN
De rustige opbouw in sommige nummers geeft je heerlijk de tijd om weg te dromen. Helaas geeft dit voor een aantal luisteraars juist aanleiding om de aandacht te laten verslappen en er flink doorheen te praten. Maar bij het aanbreken van de ruigere en rauwere momenten in het nummer pakt Woost alle aandacht gewoon terug, en is het weer genieten geblazen voor iedereen.

CONCLUSIE
Prachtig optreden, alles klopt eigenlijk wel en je gaat erna met een tevreden gevoel weg.

CIJFER
8

Zwarte Cross zaterdag: veel sfeer ondanks slecht nieuws

Woost – eveneens op de Fijnproeversweide – is na al het gitaargeweld een verademing. Voor alle (stoner)rock-regen is Woost een heerlijke paraplu. ‘‘This is a cry-out for common sense’’, zingen de heren aan het begin van hun set. Misschien wel een sluikse oproep om, tussen de tienduizenden mensen, de ‘wat fijnere proevers’ naar Woost te lokken. Het publiek lijkt een stuk beschaafder dan op de rest van het terrein. Waar er eerder op de dag nog wel mensen met bier gooiden, is dat hier uit den boze. Men staat, luistert en knikt gemoedelijk met de maat mee.
Woost opent met de single 6 Minutes South waarbij gelijk opvalt hoe ontzettend hard het geluid eigenlijk staat. Er loopt publiek weg met de vingers in de oren. Best gewaagd om tussen bands als Black Spiders en DeWolff, Woost te programmeren. Gelukkig pakt het heel goed uit. De mooie indie-liedjes laten het publiek meedeinen, de dromerige stem van de zanger is werkelijk prachtig. Een sampler met intro-tape en andere effecten helpen de band een handje. Prachtige band met een ontroerend optreden.

Relaxte sfeer tijdens The Black Atlantic, Steye en WOOST op Festival aan de Werf

[...]

Eigenlijk zou Me & Stupid (bestaande uit leden van Bettie Serveert) de avond afsluiten, maar vanwege stemproblemen van Carol van Dyk neemt WOOST het stokje over. WOOST draait al een tijdje mee in het circuit en dat is goed te merken. De muziek staat meteen als een huis en ze zijn goed op elkaar ingespeeld. De solide rock van de Utrechters vormt een waardige afsluiting van de avond. Festival aan de Werf duurt nog tot en met zaterdag.

Woost presenteert nieuwe cd tussen de rekken

Sounds had eerder Tim Knol in de winkel en sinds kort is er elke zaterdag rond vijf uur een instore-optreden om de winkelmiddag mee af te sluiten. En nu dus – haast last-minute ingelast – Woost. Eerder deze week is hun vierde langspeler, 6 Minutes South, uitgekomen. Tijd dus om deze te presenteren aan de voormalige thuishaven en waar kan dat beter dan in een plek waar je het kleinood meteen aan kunt schaffen?

Ondanks het uitnodigende terrasjesweer is Sounds rond acht uur goed gevuld. Woost staat nog op te bouwen, de band Frames klinkt uit de boxen en een paar vaste klanten staan bij Maarten Koehorst van Sounds te zeuren om een biertje of leggen nog even een stapel cd’s op de balie. Kortom, er hangt een ontspannen sfeer in de zaak wanneer Woost (vandaag in lichtelijk gewijzigde vorm, daar drummer Hustinx andere verplichtingen heeft) haar instrumenten omhangt en aanvangt.

Aansluitend bij de ontspannen sfeer speelt het viertal op een rustige, haast semi-akoestische set. Maar daardoor niet minder indrukwekkend. Hoewel het volume zelden boven dat van een rumoerige kroeg uitkomt, komen alle nummers geheel tot hun recht. Dit toont de kracht van het werk van Woost; om te overdonderen hoeft deze band je niet omver te blazen. Helaas worden de eerste twee liederen enigszins verstoord door de natte handdoek die om de zang is gewonden, waardoor het wat dof klinkt. Maar met wat kleine aanpassingen in het geluid wordt dat snel verholpen en kan de band haar werkelijk schoonheid tonen.

In een kleine driekwartier speelt de band voornamelijk werk van de nieuwste leg, ’6 Minutes South’, slechts afgewisseld met een Sparklehorse-cover die zij eerder al speelde voor Onder Invloed en een nummer van ‘Welcome To Teleskopia’. Het nieuwe werk is echter goed genoeg om niet terug te hoeven vallen op oudere krakers. Niemand in Sounds die er dan ook om vraagt. Men geniet van de nieuwe nummers, van de ontspannen sfeer die ook de band uitstraalt en de nootjes op de balie van Sounds.

Af en toe bladert er iemand door de cd-rekken en krijgt de band een muzikale toevoeging van de rinkelende kassa. Vaak genoeg juist om de laatste cd van Woost aan te schaffen. Als achteraf ook blijkt dat naast het nodige bier er ook door minimaal een kwart van de bezoekers het nieuwe kleinood is aangeschaft, mogen we niet anders concluderen dat het een korte maar geslaagde cd-presentatie was van een sympathiek en vooral getalenteerd kwartet. Een kwartet, zo leerde deze avond ons, die snel met haar eerste single gaat komen: ‘Hard To Live With’. Hopelijk reden om ze volgende keer eens in een uitverkochte 013 te gaan aanschouwen.

Diversiteit troef op In A Cabin With-avond op Festival aan de Werf

[...]

ME & Stupid, een project van Bettie Serveert-zangeres Carol van Dyk, zou de avond afsluiten. Helaas heeft Van Dyk stemproblemen waardoor Festival aan de Werf gedwongen werd een vervanger te zoeken, die werd gevonden in Woost. Deze band heeft nog niet meegedaan aan een project van In A Cabin With, maar weet ME & Stupid goed te vervangen. De band geeft een strakke gitaarrockshow weg: niets meer en niets minder. De stijlvol geklede heren hebben het duidelijk naar hun zin tijdens het optreden. Woost zorgt zodoende voor een prima afsluiter van een mooie muziekavond.

Woost tijdens Red Shoe Sessions niet al te woest

Vanwege het mooie weer worden de akoestische Red Shoe Sessions deze keer niet de gebruikelijke woonkamer gehouden, maar de achtertuin. Een select gezelschap van pakweg veertig man is getuige van de optredens van Fabiane Dammers en Woost. Beide artiesten spelen twee sets van ongeveer twintig minuten.

Fabiana Dammers won in 2008 de Grote Prijs van Nederland in de categorie singer-songwriter. En dat is meer dan verdiend. De jonge dame heeft een sympathieke uitstraling en een natuurlijke charme, waarmee zij makkelijk het contact met het publiek zoekt. Dammers heeft ook een goede en krachtige stem met een groot volume. In het begin kan zij het prima zonder microfoon doen. Op verzoek van het publiek maakt zij er toch gebruik van. Op momenten, als Dammers hoog gaat zingen, klinkt zij zelf als Cat Power uit haar eerste jaren.

Fabiana Dammers brengt een mooi arsenaal aan liedjes met zich mee. De leuke, vrolijke up-tempo liedjes gaan over bijzondere zaken zoals rotondes in Schotland, de platenindustrie en een antibioticakuur. Deze liedjes zijn net als Dammers: sympathiek met veel humor. De ballades over liefde en bijzondere ontmoetingen zijn goed te verteren, vooral door het gevarieerde gitaarspel. De tweede set gaat meer de kant op van de ballades. In combinatie met de frisse temperaturen in de vallende avond schuiven de stelletjes nog dichter bij elkaar.

De naam Woost mag inmiddels bekend zijn. De band bestaat inmiddels vijf jaar en heeft onlangs hun vierde album uitgebracht. Het viertal is vanavond gereduceerd tot een trio, want de drummer ontbreekt. Gitaris Gijs Coolen neemt de honeurs waar en doet dit met verve. De percussie wordt minimaal ingezet en samen met de diepe contrabas krijgt de akoestische set iets zachts en breekbaars. Dit wordt nog versterkt als Coolen de gitaar ter de hand neemt en de percussie middels zijn voet regelt. De intensiteit waarmee frontman Koen-Willem Toering zingt is indrukwekkend. Dit geeft de toch al breekbare liedjes een extra laagje.

Ook Woost houdt het gezellig met luchtige opmerkingen tussen de nummers door. Die zijn over het algemeen rustig, zelden kiest de band voor een sneller nummer. Wel weet Woost goed te variëren met bestaande liedjes. Van de single I Am Very Hard To Live With maken de heren een vermakelijke country versie. De band verdient punten met een ode aan Mark Linkous, beter bekend als Sparklehorse, die zich recent van het leven benam. Die punten verdienen ze met name omdat een fan van Sparklehorse hier aan het woord is.

Al met al was het een mooie en intieme avond. Alsof er een privéconcert voor jou en je vrienden werd georganiseerd. Er was er één die het hele gebeuren niets aan vond. De kat die door de tuin liep, was na de eerste noten nergens meer te bekennen.

Klaar voor het grote werk

Als een band hemelhoog de lucht in geprezen wordt, is het vaak oppassen geblazen. De laatste weken bijvoorbeeld is er een behoorlijke buzz gecreëerd rond de Utrechtse rockband Woost. Eric Corton stak zijn bewondering voor deze band niet onder stoelen of banken, en Marike Jager mocht tijdens DWDD ongegeneerd reclame maken voor deze jongens. Zij is al jaren fan van Woost, en was als een kind zo blij toen zij deze band voor haar Morning Coffee Records label mocht contracteren. Het eerste resultaat van deze samenwerking is ’6 minutes south’, en voor de release van dit album is alles uit de kast gehaald om Woost zo optimaal mogelijk voor het voetlicht te brengen.

Het eveneens Utrechtse Most Unpleasant Men is voor deze gelegenheid uitgenodigd om als voorprogramma te fungeren. Hun subtiele luisterpop (die doet denken aan Bauer en de Nits) ligt aangenaam in het gehoor, maar neigt soms te veel naar easy-listening. Slechts sporadisch laat deze in keurige maatpakken gestoken band zien, waarom zij door 3voor12 Utrecht tot Meest Veelbelovende Band Van 2010 is uitgeroepen. Gunstige uitzondering is de nieuwe single ‘How we dance’, die een stuk pittiger klinkt dan de rest van het repertoire en veel belooft voor de toekomst. Most Unpleasant Men heeft aangekondigd dat zij uiterlijk 1 januari 2011 de opvolger van hun debuutalbum ‘Nothing moves slower’ wil presenteren, en dat lijkt ons een prima moment om deze band nog een keer onder de loep te nemen.

Na het optreden van Most Unpleasant Men stijgt de spanning in de volgepakte zaal. Zal Woost de door de media opgeklopte verwachtingen waar kunnen maken? Als de bandleden het podium betreden en vol overgave ’6 minutes south’ inzetten, is alle twijfel verdwenen. Met een uitgebalanceerde mix van oude en nieuwe nummers presenteert Woost een staalkaart van zijn kunnen, en dat is beslist niet mis. Zowel uitbundig rockend als ingetogen musicerend weet deze door Radiohead, Sparklehorse en Motorpsycho beïnvloede band te overtuigen. Hoogtepunten zijn het fraaie ‘Something beautiful’ en het gedragen ‘Easier’, dat voor deze gelegenheid met een stukje ‘Wish you were here’ van Pink Floyd is uitgebreid. Vooral bij deze nummers speelt Woost zijn voornaamste troefkaart uit, de fraaie, ietwat hese stem van zanger/gitarist/tekstschrijver Koen-Willem Toering. Met zijn stem weet de beste zanger van Nederland (aldus Marike Jager), in combinatie met de persoonlijke teksten, regelmatig een gevoelige snaar bij het publiek te raken.

Het moge duidelijk zijn, Woost bewijst met dit optreden klaar te zijn voor het grote werk. Maar ondanks het feit dat hun cd’s na afloop als zoete broodjes over de toonbank vliegen, zal de gewenste doorbraak waarschijnlijk nog even op zich laten wachten. De nummers ‘Not for now’ en ‘Hard to live with’ die halverwege de set voorbij komen, geven perfect aan waar de schoen precies wringt. Het Beatlesque’Not for now’ is een perfecte single met zijn fraaie melodielijn en hemelse koortjes, maar het effect hiervan wordt teniet gedaan door een onnodige break die de vaart er behoorlijk uit haalt. De eerste single ‘Hard to live with’ daarentegen, is een logge poprock-song die maar niet op gang lijkt te komen. Het is het slechtste nummer van ’6 minutes south’ en een gemiste kans om die broodnodige hit te scoren. Een kritische producer had dit euvel kunnen voorkomen, dus op dat gebied valt er nog wel het een en ander te verbeteren. Woost heeft alles in zich om definitief door te breken, maar zal nog één of twee albums door moeten evolueren om deze zo fel begeerde status te bereiken.

Woost – 17/5 – Tivoli

Aan het begin van het afgelopen decennium kende Tilburg een levendige bandjes cultuur. In het kielzog van landelijk bekende acts als Green Lizard en Krezip, kwam een aantal minder bekende bandjes bovendrijven als Wealthy Beggar, One In A Million en Woost.
Ondanks de verschillen in muziekstijl, was de opvallende grote gemene deler dat zij allen grotendeels bestonden uit studenten aan de Rockacademie in Tilburg. Er vond dan ook de nodige kruisbestuiving plaats, samenwerkingsprojecten, gastoptredens, invalbeurten en uitwisseling van bandleden. Opvallend is dat temidden van al dat tumult er nu anno 2010 nog maar één van de genoemde bands actief is, ondanks ook de nodige wisselingen in samenstelling, en dat is Woost.
Vanavond presenteert Woost in Tivoli De Helling, en dus niet in Tilburg, alweer haar vierde cd 6 Minutes South.

Wanneer het voorprogramma van vanavond, Most Unpleasent Men het podium betreedt is het nog behoorlijk rustig in De Helling.
Hun cd heet Nothing Moves Slower, en hetzelfde kan worden gezegd van hun muziek. Het is erg sferisch en vol overgave gebracht, maar op een grijze maandagavond in De Helling voor een amper gevulde zaal komt het niet echt over. Zoals zo vaak bij voorprogramma’s blijft het publiek dan ook een beetje achterin de zaal hangen, en lijkt er weinig contact tussen band en publiek.
Opvallend is wel drummer Frank, zijn drumstel is voorzien van allerhande gadgets als woodblocks, cowbells, en andere rammelaars. Dit zorgt af en toe voor een wat vrolijkere noot in de voor de rest, op één wat funky klinkend nummer na, wat rustig voort kabbelende muziek

Na het voorprogramma gaan de gordijnen dicht voor het podium. Dat schept verwachtingen.
Vrij onverwacht gaan deze dan opeens weer open, en staat daar de volle band te spelen. Zodra zanger Koen-Willem Toering zijn stem op zet beginnen er vooraan een paar meisjes spontaan te gillen. De zaal is inmiddels ook goed volgelopen en staat nu zoals het hoort, gevuld tot aan het podium.

Mensen die Woost al wat langer kennen zullen deze avond benieuwd zijn wat ze te horen krijgen. Woost heeft altijd, en dat is vrij uniek, maar liefst 3 gitaristen gehad. Men moet het echter na het vertrek van gitarist Jesse Klaasse met een gitaarlaag minder doen, en de vraag is hoe dat uit gaat pakken. Dit is met name te horen wanneer een ouder nummer als ‘Dissapear’ (van de 2e cd) wordt gespeeld. Hier ontbreekt duidelijk iets, ondanks de toch voortreffelijke uitvoering.
Gelukkig is dat bij het nieuwe werk uiteraard niet het geval, en de band klinkt strak en bevlogen.

Opvallend aan Woost is de dynamiek, soms kan een nummer erg subtiel en klein beginnen om vervolgens als een orkaan van geluid een hoogtepunt te bereiken. Hierbij vallen vooral de voortreffelijke zang van Koen-Willem Toering en het virtuoze gitaarspel van gitarist Gijs Coolen op.

In het verleden werd Woost weleens vergeleken met Motorpsycho of Radiohead, maar de nummers van de nieuwe cd die vandaag worden gespeeld, klinken zeker in de live uitvoering, behoorlijk Seventies. Het doet soms denken aan Elbow , maar wanneer je je ogen dicht doet kun je je ook voorstellen dat een band als Pink Floyd in hun beste dagen live ongeveer zo geklonken moet hebben. Dit is met name het geval tijdens de stukken met meerstemmige zang van Toering, samen met bassist Erik Harbers.

Als de band na de set het podium verlaat duikt in het donker opeens een meisje met een stormlantaarn op. Althans, zo lijkt het. Dat meisje blijkt singer/songwriter Marike Jager te zijn, en die komt de band het officiële exemplaar van het nieuwe album uitreiken. En hoe kan het ook anders, geheel in stijl is dit een vinyl uitvoering en geen cd.
Jammer genoeg komt Marike Jager geen liedje meezingen, maar wordt het publiek nog wel getrakteerd op een mooie toegift bestaande uit ‘Telescopia’, en het al wat oudere nummer ‘Speak’, waarbij vooral opvalt dat zanger Koen-Willem loepzuiver de gitaarsolo dubbelt met zijn stem.
Na ‘Speak’ komt er dan echt een einde aan dit optreden, en blijft een tevreden publiek achter.
Het is dan ook terecht druk na afloop bij het merchandise standje.

Woost try-out in de Cul de Sac, Tilburg

[...]

De jonge band wordt gevolgd door een groep die, in ieder geval voor dit publiek, niets meer hoeft te bewijzen. Woost is terug na de opnames van een nieuw album en presenteert vanavond voor het eerst de nieuwe nummers. Frontman Koen-Willem Toering heeft een primeur: het album, waarvan de releasedatum nog onbekend is, gaat Point heten. De onthulling is een van de weinige dingen die de band vanavond doet die de bezoekers in Cul de Sac redelijk onbewogen laat. Als Woost simpelweg live muziek maakt, is het namelijk een van de meest sprankelende, boeiende bands om aan het werk te zien.

Het is een verschrikkelijk cliché, maar Woost kan toch echt het best vergeleken worden met een groep als Radiohead. Niet dat ze per se klinkt als de Britse band, maar met hen deelt Woost wel een soort compromisloze aanpak als het op nummers schrijven aankomt: wars van de doorsnee opbouw van een popliedje en overtuigd van de eigen kwaliteiten. (En dat Woost vanavond de vorige albums verkoopt volgens het ‘pay what you want’ principe, doet die indruk natuurlijk ook niet uitwissen.) Zoveel wordt vooral duidelijk in de nieuwe nummers die de band vanavond speelt.

Woost weet het publiek te raken met songs die juist niet geschreven zijn om ‘leuk gevonden te worden’. Hierin schuilt ook de grote tragedie van Woost, de alom bejubelde band die het miljoenenpubliek steeds niet wist te vinden. De poppy uitstapjes van het vorige album Welcome To Teleskopia lijken op het eerste gehoor in het nieuwe materiaal over het algemeen achterwege gelaten, blijkbaar in de overtuiging dat het nu, met album nummer vier, niet ineens wél gaat lukken om bij De Wereld Draait Door te spelen. Zij die wel voor Woost zijn gevallen,zullen het vast toejuichen.

Wat vanavond vooral opvalt is dat Woost een band is die weet hoe je een verhaal vertelt op het podium. De groep begint erg ingetogen en bouwt een spanningsboog op met elk nieuw nummer. De gekozen ‘oude’ nummers laten het contrast horen tussen Woost toen en nu: de band was nooit echt een leverancier van puntige 3FM-hits met meezingrefreintjes, maar dat besef lijkt ze nu te hebben gesterkt bij het schrijven van de nieuwe plaat.

De band werkt zich zelfs voor dit thuispubliek de longen uit het lijf, zodat aan het eind van het optreden de goodwill is opgebouwd om twee lange, maar meeslepende bluesy nummers uit te zitten. In de toegift wordt vervolgens getrakteerd op Teleskopia, de poppy single van het vorige album die twee jaar geleden heel even Hilversum dreigde wakker te schudden. Als nummer is het bepaald niet representatief voor Woost, maar de band lijkt te willen zeggen: “Als we wilden, hadden we groter kunnen zijn.” Dat je het maar weet.