Nederlands    English
One step / Worn out material

Fret recensie

Musicmaker schijf van de maand

Gitarist release van de maand

Volkskrant * * * *

Nieuwe Woost is aangename verrassing

Acht jaar en drie albums hebben de Nederlandse rockband Woost nog niet opgeleverd wat je op grond van de individuele kwaliteiten van de muzikanten mocht verwachten.

Maar op 6 Minutes South, hun debuut op het platenlabel van Marike Jager, valt alles goed op z’n plaats.

Het is een lekkere rockplaat geworden zonder fratsen. Gewoon gitaar, bas en drums. En natuurlijk de gepassioneerde, wat rafelige zang van Koen-Willem Toering.

De vergelijking met Radiohead kan de kast in, de nieuwe sound neigt meer naar die van Buffalo Tom of, meer actueel, Moss. Prijsnummer is het pakkende Hard To Live With, dat ook nog eens zeer radiovriendelijk is. Aangename verrassing, deze nieuwe Woost.

Oor

Nu.nl

Het enige waar het Woost in de afgelopen jaren aan heeft ontbroken is een hitsingle. Verder laat de band al vanaf haar oprichting in 2002 en de eerste EP (Red) horen tot de top van Nederland te behoren. 6 Minutes South is daar geen afwijking op.

De voorgaande drie langspelers van het viertal zijn allen met lof overstelpt. Pers en collega muzikanten roemen de band om hun inventiviteit, eigenzinnigheid en muzikaliteit.

Marike Jager roemde onlangs nog Koen-Willem Toering als de beste zanger van Nederland in De Wereld Draait Door en heeft Woost-drummer Hustinx niet voor niets in haar eigen band opgenomen.

Koffie

Het mag dan ook niet als een verrassing komen dat de nieuwste leg, 6 Minutes South, op haar eigen label Morning Coffee Records uitkomt. En het moet gezegd, deze bak ochtendkoffie is erg fijn wakker worden. Vergeleken met Welcome To Teleskopia is deze plaat een stuk toegankelijker, wat niet betekent dat Woost haar eigenzinnigheid is verloren.

Geenszins zelfs, maar voor de vierde is een directere aanpak gekozen in de opname. Iets wat resulteert in minder lagen aan extra’s en meer Woost als viermansband. Nu heeft geen van de nummers iets aan opvulling nodig.

Zonder studio experimenten en toegevoegde bleeps en blops blijft de kracht van deze vier namelijk ook gewoon staan.

Vergelijken

Ook is 6 Minutes South een stap weg van de Motorpsycho- en Radiohead-vergelijking, hoewel deze er nog steeds ligt, en een stap in een poppier landschap. Ergens tussen de heuvels van The Dears en Elbow, zeker geen vervelende toevoeging aan het al brede geluid van deze heren.

Maar alle vergelijkingen terzijde, bij de jazzy lickjes kun je ook nog naar Karate verwijzen of Aereogramme er met de haren bij slepen als de mannen voor de bombast gaan in de titelsong, Woost heeft gewoon een steeds verder uitgewerkt en sterk eigen geluid.

Tien nummers die bij elke luisterbeurt beter worden, blijven verrassen en zich tussen je oren nestelen als of ze daar altijd al hebben gezeten.

Trofee

Poppie, episch, jazz, rock, groots, klein, alles op de juiste momenten waar het zo moet zijn. Er is geen seconde in deze zes minuten naar het zuiden die verveelt.

Het enige wat Woost nog ontbeert is een hitsingle of radiohit die de rest van Nederland wakker schudt. Dan kan KW Toering eindelijk eens naar huis met de trofee die hij al jaren verdient, ‘beste zanger van Nederland’ en is Woost af van de titel ‘best bewaarde geheim’.

9/10

File Under

‘I am very hard to live with’, zingt Koen-Willem Toering in gedoodverfde single-kandidaat “Hard To Live With”. Mag ik het daar even helemaal niet mee eens zijn? Ik kan namelijk heel erg goed leven met het nieuwe album waarmee hij, Erik Harbers (basgitaar), Nicky Hustinx (drums) en Gijs Coolen (gitaar) op de proppen zijn gekomen. Niet dat ik en de vier heren van Woost vergevorderde plannen hebben om te gaan samenwonen. Dat zou namelijk niet werken. Het zelf-geproduceerde Six Minutes South laat namelijk duidelijk horen dat het viertal inmiddels zo goed op elkaar is ingespeeld, dat ze daar mij als vijfde wiel aan de wagen niet bij kunnen gebruiken. Onderlinge chemie heet dat. Wat ze wel nodig hebben is een fijn label dat ze eens goed onder de aandacht gaat brengen bij al het volk dat Woost al drie albums lang schromelijk over het hoofd zag. Hopelijk hebben ze dat label met Morning Coffee Records van Marike Jager gevonden. Die pakte in ieder geval onlangs bij DWDD meteen haar kans om de band eens flink te promoten. Goede zaak. De inventieve rock met poppy inslag in de lijn van bands als Kashmir, Radiohead en Motorpsycho met vleugjes Beatles en Pink Floyd verdient het om gehoord te worden. Vorig jaar was de eer aan de collega’s van Moss om door te breken; voor dit jaar zet ik zonder blikken of blozen mijn geld in op Woost. Het zou onderhand eens tijd worden.

Twente uit de kunst

Woost maakt een droomplaat

Intrigerende nieuwe cd van musici die ook Roosbeef en Marike Jager begeleiden, maar in groepsverband unieke chemie vinden.

Een tijdje terug is Marike Jager een eigen platenlabel begonnen, Morning Coffee. Een van de bands die op Morning Coffee zou verschijnen, heeft een nauwe band met haar. Leden van haar groep spelen, met anderen, uit Coparck, ook in Woost. Dat Woost nu heeft de toon voor het label gezet en als het ook de norm is, zal het een hele toer worden om daaraan te voldoen.
Woost legt de lat hoog. 6 Minutes South is een waanzinnige plaat. De chemie tussen de vier leden druipt van het schijfje.
Woost zijn Erik Harbers, Nicky Hustinx, Gijs Coolen en Koen-Willem Toering.
In hun muziek staat de song centraal. Je herkent de verfijnde zin voor melodie van bands als Squeeze, Radiohead, 10CC en Crowded House (of Split Enz!), maar er zweeft een plezierig psychedelisch wolkje boven. Songs verwaaien vervreemdend, gitaarlicks achterna. Refreinen zijn onnadrukkelijk, ze kietelen je even, zetten aan tot neuriën.
Beatles ook. Met name de songs die zonder intro beginnen. De titeltrack met name. Een briljante briljant, glimmend en trots van schoonheid. Met piekende gitaren, à la Television.
Tjonge, wat is dit goed.
Excelsior heeft niet langer het alleenrecht op perfecte Nederrock van alternatieve snit.
Jaarlijst-stuff.

MusicFromNL

Zo’n anderhalf geleden schreven wij lovende woorden over het muzikale talent van Woost. Tegelijkertijd viel er toentertijd nogal wat aan te merken op marketingtechnisch gebied; de band was zo goed als onvindbaar op het internet en ondanks de uitmuntende kwaliteit van ‘Welcome To Teleskopia’ werd de muziek van het uiterst getalenteerde kwartet veel te weinig gehoord in den landen. Gelukkig bleef de kwaliteit van deze artiesten in muzikaal Nederland niet onopgemerkt en kregen zij het afgelopen jaar de kans te spelen bij acts als Coparck, Roosbeef en Marike Jager. Bovendien stonden zij als voorprogramma van Krezip op de bühne.

Inmiddels, zeventien maanden later, presenteert de groep haar vierde album ’6 Minutes South’. Er lijkt in die afgelopen maanden een hoop veranderd te zijn. Marike Jager zag blijkbaar ook iets meer in die, op het eerste oog, schuwe jongens. Ze besloot de band onder haar vleugels te nemen met haar indie platenlabel Morning Coffee Records. Naast platenbaas van de vier muzikanten is ze waarschijnlijk ook hun grootste fan. In interviews en tweets laat zij het zelden na haar protegés even met naam en toenaam te noemen. De band heeft zelf inmiddels ook een website die up-to-date is en is actief op Facebook en Twitter. Zo schuw zijn die gasten blijkbaar niet. De wereld zal eindelijk eens kennis maken met, zoals zij zelf schrijven op hun site, “één van de best bewaarde geheimen van de Nederlandse muziekscene”. Genoeg gezeur over marketing dus!

Dan over hetgeen waar het uiteindelijk allemaal om draait: de muziek op ’6 Minutes South’. De lijn die met de vorige plaat ‘Welcome To Teleskopia’ is ingezet, lijkt te worden voortgezet. Het album telt tien nummers die eigenlijk allemaal anders van aard zijn. Zonder een gevoel van eenheid uit het oog en oor te verliezen wandelt Woost met schijnbaar gemak door verscheidene subgenre’s binnen de rockmuziek. Wat vooral opvalt is dat zanger Koen-Willem Toering vocaal alle kanten uit kan. In de eerste single ‘Hard To Live With’ zingt hij lijzig “achter de muziek aan”, in afsluiter ‘Easier’ trekt hij alle registers open terwijl hij in het prachtige ‘Unforgiven’ juist uiterst ingehouden weet te zingen.

Maar waar ‘Welcome To Teleskopia’ af en toe nog heerlijk experimenteel kon zijn, lijkt ’6 Minutes South’ wat meer tegen de mainstream popmuziek aan te schurken, met eerdergenoemd ‘Hard To Live With’ als beste voorbeeld. En met resultaat. Deze track wordt steeds meer gedraaid op de grote nationale radiostations. Eindelijk! Het klinkt natuurlijk alleraardigst wanneer je jezelf “een goed bewaard geheim” noemt, maar zonder een ontdekking zal elk geheim, hoe prachtig het ook wezen mag, wegkwijnen in de vergetelheid, sterven in schoonheid. Zie wat met er met Coparck is gebeurd, nog zo’n goed bewaard geheim binnen de Nederlandse muziekscene. Het zou toch eeuwig zonde zijn wanneer ook Woost na vier geweldige albums er mee uit zou scheiden. Dus laat ons allen Marike Jager danken, de beste muzikale schatgraver van Nederland, die het voor elkaar lijkt te krijgen Woost bij een groter publiek bekend (en hopelijk geliefd) te laten worden. Maar laat ons vooral de mannen van Woost bedanken voor hun vasthoudendheid en voor het afleveren van wederom een geweldig stukje Nederlandse muziekgeschiedenis.

Woost – ’6 Minutes South’

Woost werd in Het Parool ‘Nederlands best bewaarde geheim’ genoemd. Wat mij betreft klopt dat: ik kende Woost niet. Nooit van gehoord. Maar mijn interesse was gewekt, toen ik een klein clipje van de band zag, aan het werk in de studio voor de opnames van hun vierde cd, in ‘De Wereld Draait Door’.
Het was de aankondiging voor het éénminuutoptreden van Marike Jager. ’6 Minutes South’ verschijnt namelijk op haar platenlabl ‘Morning Coffee Records’. De clip toont het intro van het titelnummer van de nieuwe cd en ik was gelijk verkocht. ‘Then we broke up on a beautiful day in december, which ment that we didn’t get to share all our everyday stuff anymore…’ Een prachtig ballade-achtig begin, dat me wel heel sterk aan The Beatles deed denken, ware het niet dat het dan wel één van de betere nummers van de Fab Four zou zijn. In ieder geval een begin dat mij deed besluiten blind (bij wijze van spreken natuurlijk…) de nieuwe cd te kopen.
Het intro is wel een beetje verneukeratief. Ik verwachte een mooi, gedragen, melodieuze ballade, maar het intro is slechts een opstap naar een stevig rocknummer. En waar ik een plaat vol melodieuze popliedjes verwachtte, blijkt het meer om een stevige rockband te gaan.
Maar goed, dat ligt aan mij, want Woost heeft al drie albums uitgebracht, dus ik had beter kunnen weten. En de titel ‘best bewaarde geheim’ is toch niet geheel onterecht. ’6 Minutes South’ laat namelijk een gedreven rockband horen, die de klasse heeft mooie nummers te schrijven, die stevig uit de hoek komen. Nee, het is geen hardrock. Denk meer aan ‘The Bends’ van Radiohead.. Of, voor de mensen die Moss onlangs live hebben gezien, denk aan de stevige live-uitvoering van die band.
Het kan geen toeval zijn dat een band als Woost kennelijk in de marge bezig is. Ik bedoel daarmee niet dat ze geen groter publiek verdienen, ik bedoel daarmee dat de Nederlandse popmuziek floreert als nooit tevoren en het niet mogelijk is al het moois en prachtigs dat uitkomt bij te houden. Voor Woost is dat wellicht ook de tragiek van het muzikantenbestaan, want je kan dus ook ondergesneeuwd raken. Was de band tien jaar eerder met deze cd gekomen, dat waren ze nu geheid heel groot geweest.
’6 Minutes South’ is namelijk een indrukwekkende plaat, die een band laat horen die op de toppen van haar kunnen is en die verschrikkelijk veel talent in huis heeft. Het doet ook verlangen naar een live-optreden. Moss verrastte mij onlangs met hun optreden in Underground, omdat de stemmige popmuziek live zo stevig werd neergezet en zoveel verrassingen bood, dat Moss wat mij betreft met stip binnenkomt in de top vijf van ‘Beste Nederlandse livebands aller tijden’. Woost staat nog niet in een top vijf, maar ik ben ook nog niet klaar met ’6 Minutes South’, want de plaat groeit op je en laat elke beluistering weer nieuwe dingen horen. En kennelijk kan ik nog drie mooie Woostplaten scoren. Dus wordt het hoog tijd voor een groter publiek voor deze Nederlandse band.

Nieuwe geluiden

De Nederlandse band Woost heb ik altijd wat links laten liggen. Vooral de rockerige uitstraling hield mij onder het mom van rauwe stevigheid op afstand. Beluistering van 6 Minutes South bevestigt in eerste instantie mijn keuze van toen. Echter als het titelnummer inzet met een eenvoudig, zacht gitaarloopje en een heerlijk fluwelen melodie warm het me op als een gloeilamp. Het was doorgaans zoeken naar de lagen onder de nummers van Woost en op 6 Minutes South lijken deze zichtbaarder dan voorheen.

Wellicht dat de zorg voor de totstandkoming van het album daaraan heeft bijgedragen: de productie bleef in eigen handen, gemixt door Pieter Kloos en voor de master werd de afstand tot New York overbrugd. Met nevenprojecten van de bandleden met rollen bij Coparck en Roosbeef zijn ook de mensen achter de band verder gegroeid. Niet voor niets stond Woost dan ook met deze bands, Marike Jager en Krezip op het podium. Woost laat op 6 Minutes South horen dat ze alle aandacht puur voor zichzelf ook zeker waard zijn. Waarom Woost al die jaren op festivals nog geen enorme hit was, is mij een raadsel. Mijn eigen voorkeuren voor de rustigere kanten van de muziek daargelaten, valt er bijzonder weinig op de indierock van deze jongens af te dingen. Het is weliswaar moeilijk om met hun sound anno 2010 nog opzien te baren door echte oorspronkelijkheid, Woost laat de muziek hoorbaar uit hun tenen komen. Dat levert een aantal, relatief bekend klinkende, groovende rocknummers op, maar ook enkele nummers die op subtielere ballades zijn gestoeld. Week als ik ben, kan ik daarmee beter uit de voeten. Songs als Six Minutes South en Unforgiven tonen aan dat de geluidsgolven die de band lustig drapeert gefundeerd zijn op melodische structuren.

Het feit dat op 6 Minutes South zo duidelijk wordt, rolt ongetwijfeld de loper uit naar nieuwe groepen liefhebbers. Me dunkt dat dit met dit vierde album is verdiend.

Revolver

Met alweer hun vierde cd in vijf jaar tijd hebben de mannen van Woost het tempo er lekker in zitten. En terecht, want deze ambitieuze Tilburgse band bruist van creativiteit en inspiratie. Op 6 Minutes South leidt dit tot een avontuurlijke roadtrip langs de weltschmerz van Coldplay (Unforgiven, Easier), de experimenteerdrift van Radiohead (Consolidation) en de rauwe gitaarsound (Gijs Coolen) en vocalen (Koen-Willem Toering) van de Red Hot Chili Peppers in Hard To Live With. Maar ook southern blues en americana schieten in dit subtiele, door Pieter Kloos (The Void) geproduceerde landschap voorbij. Woost gaat emoties niet uit de weg en houdt de afwisseling tussen donker en licht goed in balans. Jammer alleen dat in hun fascinatie voor een toch behoorlijk Amerikaans georiënteerde sound er net iets te weinig punten op originaliteit worden gescoord.

Edwin Ammerlaan

Platomania

Het vierde album van Woost is weer prachtig. Dat de doorbraak nog niet gelukt is, ligt niet aan de band. Het grote publiek weet kennelijk niet wat het met ze aanmoet. Zelf geproduceerd en het album werd gemixt door Pieter Kloos van The Void in Eindhoven. De master werd gemaakt in New York. Het is te horen. Een mooi geluid, dat de songs goed tot zijn recht laat komen. Een sprong vooruit na Welcome To Telescopia, en de bandleden die naam maakten bij Roosbeef en Coparck zijn gegroeid. Ergens tussen Beatles, Radiohead en Genesis in spat het spelplezier er vanaf. Hoelang tot de doorbraak?