Nieuwe Woost is aangename verrassing

Acht jaar en drie albums hebben de Nederlandse rockband Woost nog niet opgeleverd wat je op grond van de individuele kwaliteiten van de muzikanten mocht verwachten.

Maar op 6 Minutes South, hun debuut op het platenlabel van Marike Jager, valt alles goed op z’n plaats.

Het is een lekkere rockplaat geworden zonder fratsen. Gewoon gitaar, bas en drums. En natuurlijk de gepassioneerde, wat rafelige zang van Koen-Willem Toering.

De vergelijking met Radiohead kan de kast in, de nieuwe sound neigt meer naar die van Buffalo Tom of, meer actueel, Moss. Prijsnummer is het pakkende Hard To Live With, dat ook nog eens zeer radiovriendelijk is. Aangename verrassing, deze nieuwe Woost.

Het enige waar het Woost in de afgelopen jaren aan heeft ontbroken is een hitsingle. Verder laat de band al vanaf haar oprichting in 2002 en de eerste EP (Red) horen tot de top van Nederland te behoren. 6 Minutes South is daar geen afwijking op.

De voorgaande drie langspelers van het viertal zijn allen met lof overstelpt. Pers en collega muzikanten roemen de band om hun inventiviteit, eigenzinnigheid en muzikaliteit.

Marike Jager roemde onlangs nog Koen-Willem Toering als de beste zanger van Nederland in De Wereld Draait Door en heeft Woost-drummer Hustinx niet voor niets in haar eigen band opgenomen.

Koffie

Het mag dan ook niet als een verrassing komen dat de nieuwste leg, 6 Minutes South, op haar eigen label Morning Coffee Records uitkomt. En het moet gezegd, deze bak ochtendkoffie is erg fijn wakker worden. Vergeleken met Welcome To Teleskopia is deze plaat een stuk toegankelijker, wat niet betekent dat Woost haar eigenzinnigheid is verloren.

Geenszins zelfs, maar voor de vierde is een directere aanpak gekozen in de opname. Iets wat resulteert in minder lagen aan extra’s en meer Woost als viermansband. Nu heeft geen van de nummers iets aan opvulling nodig.

Zonder studio experimenten en toegevoegde bleeps en blops blijft de kracht van deze vier namelijk ook gewoon staan.

Vergelijken

Ook is 6 Minutes South een stap weg van de Motorpsycho- en Radiohead-vergelijking, hoewel deze er nog steeds ligt, en een stap in een poppier landschap. Ergens tussen de heuvels van The Dears en Elbow, zeker geen vervelende toevoeging aan het al brede geluid van deze heren.

Maar alle vergelijkingen terzijde, bij de jazzy lickjes kun je ook nog naar Karate verwijzen of Aereogramme er met de haren bij slepen als de mannen voor de bombast gaan in de titelsong, Woost heeft gewoon een steeds verder uitgewerkt en sterk eigen geluid.

Tien nummers die bij elke luisterbeurt beter worden, blijven verrassen en zich tussen je oren nestelen als of ze daar altijd al hebben gezeten.

Trofee

Poppie, episch, jazz, rock, groots, klein, alles op de juiste momenten waar het zo moet zijn. Er is geen seconde in deze zes minuten naar het zuiden die verveelt.

Het enige wat Woost nog ontbeert is een hitsingle of radiohit die de rest van Nederland wakker schudt. Dan kan KW Toering eindelijk eens naar huis met de trofee die hij al jaren verdient, ‘beste zanger van Nederland’ en is Woost af van de titel ‘best bewaarde geheim’.

9/10

‘I am very hard to live with’, zingt Koen-Willem Toering in gedoodverfde single-kandidaat “Hard To Live With”. Mag ik het daar even helemaal niet mee eens zijn? Ik kan namelijk heel erg goed leven met het nieuwe album waarmee hij, Erik Harbers (basgitaar), Nicky Hustinx (drums) en Gijs Coolen (gitaar) op de proppen zijn gekomen. Niet dat ik en de vier heren van Woost vergevorderde plannen hebben om te gaan samenwonen. Dat zou namelijk niet werken. Het zelf-geproduceerde Six Minutes South laat namelijk duidelijk horen dat het viertal inmiddels zo goed op elkaar is ingespeeld, dat ze daar mij als vijfde wiel aan de wagen niet bij kunnen gebruiken. Onderlinge chemie heet dat. Wat ze wel nodig hebben is een fijn label dat ze eens goed onder de aandacht gaat brengen bij al het volk dat Woost al drie albums lang schromelijk over het hoofd zag. Hopelijk hebben ze dat label met Morning Coffee Records van Marike Jager gevonden. Die pakte in ieder geval onlangs bij DWDD meteen haar kans om de band eens flink te promoten. Goede zaak. De inventieve rock met poppy inslag in de lijn van bands als Kashmir, Radiohead en Motorpsycho met vleugjes Beatles en Pink Floyd verdient het om gehoord te worden. Vorig jaar was de eer aan de collega’s van Moss om door te breken; voor dit jaar zet ik zonder blikken of blozen mijn geld in op Woost. Het zou onderhand eens tijd worden.

Zo’n anderhalf geleden schreven wij lovende woorden over het muzikale talent van Woost. Tegelijkertijd viel er toentertijd nogal wat aan te merken op marketingtechnisch gebied; de band was zo goed als onvindbaar op het internet en ondanks de uitmuntende kwaliteit van ‘Welcome To Teleskopia’ werd de muziek van het uiterst getalenteerde kwartet veel te weinig gehoord in den landen. Gelukkig bleef de kwaliteit van deze artiesten in muzikaal Nederland niet onopgemerkt en kregen zij het afgelopen jaar de kans te spelen bij acts als Coparck, Roosbeef en Marike Jager. Bovendien stonden zij als voorprogramma van Krezip op de bühne.

Inmiddels, zeventien maanden later, presenteert de groep haar vierde album ‘6 Minutes South’. Er lijkt in die afgelopen maanden een hoop veranderd te zijn. Marike Jager zag blijkbaar ook iets meer in die, op het eerste oog, schuwe jongens. Ze besloot de band onder haar vleugels te nemen met haar indie platenlabel Morning Coffee Records. Naast platenbaas van de vier muzikanten is ze waarschijnlijk ook hun grootste fan. In interviews en tweets laat zij het zelden na haar protegés even met naam en toenaam te noemen. De band heeft zelf inmiddels ook een website die up-to-date is en is actief op Facebook en Twitter. Zo schuw zijn die gasten blijkbaar niet. De wereld zal eindelijk eens kennis maken met, zoals zij zelf schrijven op hun site, “één van de best bewaarde geheimen van de Nederlandse muziekscene”. Genoeg gezeur over marketing dus!

Dan over hetgeen waar het uiteindelijk allemaal om draait: de muziek op ‘6 Minutes South’. De lijn die met de vorige plaat ‘Welcome To Teleskopia’ is ingezet, lijkt te worden voortgezet. Het album telt tien nummers die eigenlijk allemaal anders van aard zijn. Zonder een gevoel van eenheid uit het oog en oor te verliezen wandelt Woost met schijnbaar gemak door verscheidene subgenre’s binnen de rockmuziek. Wat vooral opvalt is dat zanger Koen-Willem Toering vocaal alle kanten uit kan. In de eerste single ‘Hard To Live With’ zingt hij lijzig “achter de muziek aan”, in afsluiter ‘Easier’ trekt hij alle registers open terwijl hij in het prachtige ‘Unforgiven’ juist uiterst ingehouden weet te zingen.

Maar waar ‘Welcome To Teleskopia’ af en toe nog heerlijk experimenteel kon zijn, lijkt ‘6 Minutes South’ wat meer tegen de mainstream popmuziek aan te schurken, met eerdergenoemd ‘Hard To Live With’ als beste voorbeeld. En met resultaat. Deze track wordt steeds meer gedraaid op de grote nationale radiostations. Eindelijk! Het klinkt natuurlijk alleraardigst wanneer je jezelf “een goed bewaard geheim” noemt, maar zonder een ontdekking zal elk geheim, hoe prachtig het ook wezen mag, wegkwijnen in de vergetelheid, sterven in schoonheid. Zie wat met er met Coparck is gebeurd, nog zo’n goed bewaard geheim binnen de Nederlandse muziekscene. Het zou toch eeuwig zonde zijn wanneer ook Woost na vier geweldige albums er mee uit zou scheiden. Dus laat ons allen Marike Jager danken, de beste muzikale schatgraver van Nederland, die het voor elkaar lijkt te krijgen Woost bij een groter publiek bekend (en hopelijk geliefd) te laten worden. Maar laat ons vooral de mannen van Woost bedanken voor hun vasthoudendheid en voor het afleveren van wederom een geweldig stukje Nederlandse muziekgeschiedenis.

Met alweer hun vierde cd in vijf jaar tijd hebben de mannen van Woost het tempo er lekker in zitten. En terecht, want deze ambitieuze Tilburgse band bruist van creativiteit en inspiratie. Op 6 Minutes South leidt dit tot een avontuurlijke roadtrip langs de weltschmerz van Coldplay (Unforgiven, Easier), de experimenteerdrift van Radiohead (Consolidation) en de rauwe gitaarsound (Gijs Coolen) en vocalen (Koen-Willem Toering) van de Red Hot Chili Peppers in Hard To Live With. Maar ook southern blues en americana schieten in dit subtiele, door Pieter Kloos (The Void) geproduceerde landschap voorbij. Woost gaat emoties niet uit de weg en houdt de afwisseling tussen donker en licht goed in balans. Jammer alleen dat in hun fascinatie voor een toch behoorlijk Amerikaans georiënteerde sound er net iets te weinig punten op originaliteit worden gescoord.

Edwin Ammerlaan

Het vierde album van Woost is weer prachtig. Dat de doorbraak nog niet gelukt is, ligt niet aan de band. Het grote publiek weet kennelijk niet wat het met ze aanmoet. Zelf geproduceerd en het album werd gemixt door Pieter Kloos van The Void in Eindhoven. De master werd gemaakt in New York. Het is te horen. Een mooi geluid, dat de songs goed tot zijn recht laat komen. Een sprong vooruit na Welcome To Telescopia, en de bandleden die naam maakten bij Roosbeef en Coparck zijn gegroeid. Ergens tussen Beatles, Radiohead en Genesis in spat het spelplezier er vanaf. Hoelang tot de doorbraak?