Als een band hemelhoog de lucht in geprezen wordt, is het vaak oppassen geblazen. De laatste weken bijvoorbeeld is er een behoorlijke buzz gecreëerd rond de Utrechtse rockband Woost. Eric Corton stak zijn bewondering voor deze band niet onder stoelen of banken, en Marike Jager mocht tijdens DWDD ongegeneerd reclame maken voor deze jongens. Zij is al jaren fan van Woost, en was als een kind zo blij toen zij deze band voor haar Morning Coffee Records label mocht contracteren. Het eerste resultaat van deze samenwerking is ’6 minutes south’, en voor de release van dit album is alles uit de kast gehaald om Woost zo optimaal mogelijk voor het voetlicht te brengen.
Het eveneens Utrechtse Most Unpleasant Men is voor deze gelegenheid uitgenodigd om als voorprogramma te fungeren. Hun subtiele luisterpop (die doet denken aan Bauer en de Nits) ligt aangenaam in het gehoor, maar neigt soms te veel naar easy-listening. Slechts sporadisch laat deze in keurige maatpakken gestoken band zien, waarom zij door 3voor12 Utrecht tot Meest Veelbelovende Band Van 2010 is uitgeroepen. Gunstige uitzondering is de nieuwe single ‘How we dance’, die een stuk pittiger klinkt dan de rest van het repertoire en veel belooft voor de toekomst. Most Unpleasant Men heeft aangekondigd dat zij uiterlijk 1 januari 2011 de opvolger van hun debuutalbum ‘Nothing moves slower’ wil presenteren, en dat lijkt ons een prima moment om deze band nog een keer onder de loep te nemen.
Na het optreden van Most Unpleasant Men stijgt de spanning in de volgepakte zaal. Zal Woost de door de media opgeklopte verwachtingen waar kunnen maken? Als de bandleden het podium betreden en vol overgave ’6 minutes south’ inzetten, is alle twijfel verdwenen. Met een uitgebalanceerde mix van oude en nieuwe nummers presenteert Woost een staalkaart van zijn kunnen, en dat is beslist niet mis. Zowel uitbundig rockend als ingetogen musicerend weet deze door Radiohead, Sparklehorse en Motorpsycho beïnvloede band te overtuigen. Hoogtepunten zijn het fraaie ‘Something beautiful’ en het gedragen ‘Easier’, dat voor deze gelegenheid met een stukje ‘Wish you were here’ van Pink Floyd is uitgebreid. Vooral bij deze nummers speelt Woost zijn voornaamste troefkaart uit, de fraaie, ietwat hese stem van zanger/gitarist/tekstschrijver Koen-Willem Toering. Met zijn stem weet de beste zanger van Nederland (aldus Marike Jager), in combinatie met de persoonlijke teksten, regelmatig een gevoelige snaar bij het publiek te raken.
Het moge duidelijk zijn, Woost bewijst met dit optreden klaar te zijn voor het grote werk. Maar ondanks het feit dat hun cd’s na afloop als zoete broodjes over de toonbank vliegen, zal de gewenste doorbraak waarschijnlijk nog even op zich laten wachten. De nummers ‘Not for now’ en ‘Hard to live with’ die halverwege de set voorbij komen, geven perfect aan waar de schoen precies wringt. Het Beatlesque’Not for now’ is een perfecte single met zijn fraaie melodielijn en hemelse koortjes, maar het effect hiervan wordt teniet gedaan door een onnodige break die de vaart er behoorlijk uit haalt. De eerste single ‘Hard to live with’ daarentegen, is een logge poprock-song die maar niet op gang lijkt te komen. Het is het slechtste nummer van ’6 minutes south’ en een gemiste kans om die broodnodige hit te scoren. Een kritische producer had dit euvel kunnen voorkomen, dus op dat gebied valt er nog wel het een en ander te verbeteren. Woost heeft alles in zich om definitief door te breken, maar zal nog één of twee albums door moeten evolueren om deze zo fel begeerde status te bereiken.
