[...]
De jonge band wordt gevolgd door een groep die, in ieder geval voor dit publiek, niets meer hoeft te bewijzen. Woost is terug na de opnames van een nieuw album en presenteert vanavond voor het eerst de nieuwe nummers. Frontman Koen-Willem Toering heeft een primeur: het album, waarvan de releasedatum nog onbekend is, gaat Point heten. De onthulling is een van de weinige dingen die de band vanavond doet die de bezoekers in Cul de Sac redelijk onbewogen laat. Als Woost simpelweg live muziek maakt, is het namelijk een van de meest sprankelende, boeiende bands om aan het werk te zien.
Het is een verschrikkelijk cliché, maar Woost kan toch echt het best vergeleken worden met een groep als Radiohead. Niet dat ze per se klinkt als de Britse band, maar met hen deelt Woost wel een soort compromisloze aanpak als het op nummers schrijven aankomt: wars van de doorsnee opbouw van een popliedje en overtuigd van de eigen kwaliteiten. (En dat Woost vanavond de vorige albums verkoopt volgens het ‘pay what you want’ principe, doet die indruk natuurlijk ook niet uitwissen.) Zoveel wordt vooral duidelijk in de nieuwe nummers die de band vanavond speelt.
Woost weet het publiek te raken met songs die juist niet geschreven zijn om ‘leuk gevonden te worden’. Hierin schuilt ook de grote tragedie van Woost, de alom bejubelde band die het miljoenenpubliek steeds niet wist te vinden. De poppy uitstapjes van het vorige album Welcome To Teleskopia lijken op het eerste gehoor in het nieuwe materiaal over het algemeen achterwege gelaten, blijkbaar in de overtuiging dat het nu, met album nummer vier, niet ineens wél gaat lukken om bij De Wereld Draait Door te spelen. Zij die wel voor Woost zijn gevallen,zullen het vast toejuichen.
Wat vanavond vooral opvalt is dat Woost een band is die weet hoe je een verhaal vertelt op het podium. De groep begint erg ingetogen en bouwt een spanningsboog op met elk nieuw nummer. De gekozen ‘oude’ nummers laten het contrast horen tussen Woost toen en nu: de band was nooit echt een leverancier van puntige 3FM-hits met meezingrefreintjes, maar dat besef lijkt ze nu te hebben gesterkt bij het schrijven van de nieuwe plaat.
De band werkt zich zelfs voor dit thuispubliek de longen uit het lijf, zodat aan het eind van het optreden de goodwill is opgebouwd om twee lange, maar meeslepende bluesy nummers uit te zitten. In de toegift wordt vervolgens getrakteerd op Teleskopia, de poppy single van het vorige album die twee jaar geleden heel even Hilversum dreigde wakker te schudden. Als nummer is het bepaald niet representatief voor Woost, maar de band lijkt te willen zeggen: “Als we wilden, hadden we groter kunnen zijn.” Dat je het maar weet.
